Inhoudelijk zijn de foto’s van Robert moeilijk te plaatsen.  We hebben niet te maken met een studiobeeld waarbij kunstlicht en scène-opbouw niets aan het toeval overlaten. en evenmin met een documentaire foto of een snapshot.  Mij lijkt het dat de kunstenaar met zijn project werkt aan een hoogstindividueel artistiek archief van tot de verbeelding sprekende plaatsen waarin de vrouw veelzinnig,  maar souverein aanwezig is.

De confrontatie met het licht.  Hier mag de gebruikelijke betekenis van het woord confrontatie ten volle spelen.  Het licht is de vijand van deze fotograaf, niet de vriend.  Robert Vollekindt hanteert in de meest letterlijke zin de camera obscura.  De donkere kamer.  Hij weert het licht daar waar hij kan en ontpopt zich tot een meester van de onderbelichting.  Vandaar zijn voorkeur voor lichtschuwe plaatsen: schuren, zolders, kelders, bewolkte hemels...  Daar ligt het geheim van van zijn fotografie in een magistrale beheersing van het licht.  Door een consequente zoeken om het licht te drukken slaagt Robert Vollekindt er bij wijze van spreken in om het licht zelf te fotograferen: de spiegeling in een plas, de zon die door een kier valt, de schittering in de ogen de glans op de vrouwelijke huid of op het haar, weet hij als geen ander fotografisch te verschalken, precies door het licht te dempen.

Erwin Steyaert (Brugge 2008)

Aaanvankelijk verraste Robert met zijn opnames van verweerde oppervlakken en wat ik maar gemakshalve "dode" voorwerpen noem: bakstenen met druppelend water, een verroeste poort, macro-opname van een treinbiel of van een bewerkt stuk hout.  Het effect van de condens op een grondlamp, de inwerking van een worm onder de schors van een tak.  Het oog van de kunstenaar ziet zaken waarvoor anderen blind zijn en die verbluffen wanneer ze gevangen in het momentum van de cameraklik aan die bijziende mensen worden getoond.  Geleidelijk doet de menselijke figuur zijn intrede in het fotowerk van Robert.  Eerst occasioneel, zoals de toevallige passanten op de dijk gereflecteerd in een raam.  Later in opdrachten.  Een mooi voorbeeld zijn de portretten van mentaal gehandicapte mensen: beelden die ontroeren omdat zij zo fijngevoelig de waardigheid en de weerloosheid van de geportretteerden laten zien.  Een belangrijke cesuur in deze ontwikkeling was de tentoonstelling Stapstenen Tijd uit 2004 waar de vrouw voor het eerst expliciet haar intrede maakte in het werk van Robert en waarvan één van de bepalende stukken, een vrouwengelaat gevat in de kroonlijst van een verweerde grafmuur, niet alleen, en wellicht ook niet toevallig, op de uitnodiging voor deze retrospectieve voorkomt, maar ook een ereplaats kreeg in deze expositie.

Vele van zijn werken zijn het resultaat van een bedachtzame omgang met het licht, zoals van een fotograaf mag verwacht worden.  Een greep uit de magische trukendoos van Robert: reflectie en spiegeling, gebruik van water om het licht te buigen, stukjes gekleurd glas op de lens om de objecten eigenzinnig te verkleuren.  Sedert het bestaan van de digitale fotografie zijn de mogelijkheden om fotomateriaal te bewerken binnen het bereik van velen gekomen.  Ik wijs erop dat een groot deel van de hier tentoongestelde werken analoog tot stand kwamen.  De experimenten van Robert zijn ronduit ingenieus, de resultaten vaak schitterend...  Zijn werk overstijgt het medium waarmee hij zich uitdrukt...

Erwin Steyaert (Brugge 2011)


recensies