"Vollekindt is duidelijk gegrepen door een behoefte om te creŽren, om mede te delen, om de verbeelding van de kijker te prikkelen, om die kijker heel even, letterlijk en figuurlijk, binnen te lokken in zijn wereld en hem dan weer vrij te laten, verrijkt met etherische beelden en met het besef dat veel verborgen ligt in de dingen waar wij dagelijks mee geconfronteerd worden of die naast ons leven en die wij gewoon negeren."

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (oktober 1996)

"Wie beter kon men vinden om een tentoonstelling waarin poŽzie zichtbaar aanwezig is met fotografie gepaard te laten gaan dan Robert Vollekindt, dichter, fotograaf, kunstenaar, bouwer van installaties en kamers van stilte, schepper van reflecties en schimmen die opduiken uit het niets en zich slechts ťťn ogenblik laten vangen.  Oostende, stad in reflectie is een etherische, een esthetische en althans naar mijn criteria een boeiende en aantrekkelijke tentoonstelling.  Etherisch omdat zij onvatbaar is in die zin dat woorden ontwaken wanneer zij gelezen, gedacht of gesproken worden en in een ritme gevat en omdat reflecties weerspiegelingen zijn.  Esthetisch omdat harmonieŽn beklemtoond worden, gevoelens zich meten aan de maat van waarden, omdat overal de vinger van de tijd zijn afdrukken achterlaat en omdat we even dromen omtrent de stad waar wij allen met wisselende kansen van houden."

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (april 1998)

"Robert Vollekindt is een gedreven dichter, een uitmuntend fotograaf van het verborgene van de dingen en een verrassende ruimtelijke kunstenaar die de meest eenvoudige voorwerpen omtovert, betovert, bezielt met zijn gedachte(n)"

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (Arts Antiques Auctions juli/augustus 1998)

"In zijn sculpturen van cement, waarin de vorm het ritme van zijn gedachten reflecteert, speelt de huid, die zich koestert in regen en wind, een belangrijke rol.  Hij is ruw of gladgestreken en suggereert de vorm en de verzuchtingen van een lichaam, de gelijklopende en toch verschillende ritmiek van een dualiteit, het getormenteerde van een dagdromer, ... Hoewel het allemaal een betekenis heeft en de authentieke weergave is van een bewogen gemoed, toch is het werk van Vollekindt hedendaags naar vorm en naar gedachte, en overstijgt het in ruime mate al datgene wat tegenwoordig moeizaam ontstaat, en toch meteen museaal wil zijn, en daarbij zijn waarde en erkenning meer puurt uit de plaats waar het staat opgesteld, dan uit eigen kracht, spanning en gedrevenheid.  De kunst van Robert Vollekindt is de expressie van een rijke en enthousiaste creativiteit, en op veel vlakken een voorbeeld voor wie aan zichzelf mocht twijfelen."

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (Brugge augustus 2000)

"Robert Vollekindt is aanvankelijk als fotograaf enhousiast en verrukt binnengestapt in de wereld van de beeldende kunst.  Geleidelijk aan heeft hij installaties opgebouwd aan de hand van eenvoudige materialen, vaak 'vondsten', barokke aanwezigheden van hout, touw, jute, metaal, papier waarop gedichten stonden geschreven zonder daarom aan zijn fotografie te verzaken.  Zijn assemblages zijn bijzonder scherpzinnig, geraffineerd, verbazingwekkend en toch eenvoudig.  In zijn grote sculpturen van cement geeft hij op een andere eveneens ontroerende wijze vorm van wat hem heeft gefrappeerd, aan de schimmen van zijn emoties."

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (Arts Antiques Auctions november 2000)

"Een confrontatie met werk van Robert Vollekindt is een verrassende ontmoeting met poŽzie in tal van toonaarden en ritmes.  Dat kan men evenzeer letterlijk als figuurlijk opvatten, want Vollekindt is een bijzonder gevoelige en eigenzinnige dichter, maar ook een uitmuntende fotograaf die op zoek gaat naar het verborgene, het ijle van de dingen, hun schaduw en datgene wat men veelal niet ziet.  Dat wat niet bestaat, is hij wel eens geneigd te zeggen.  Hij is ook de schepper van assemblages en sinds engie tijd ook beeldhouwer die buiten het gewone treedt."

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (Arts Antiques Auctions maart 2001)

"De dichter en fotograaf is ook een bouwer, zoals een tovenaar het tempeltje bouwt van takken en van blaren, van oude huiden van fabeldieren, de schuilplaats waarin hij zijn geheime gebaren opbergt, zijn toverformules ordent, zijn dromen polijst, zijn stenen koestert die hem toefluisterden dat zij door hem gevonden wilden worden, zijn wolken, zijn spiegels, zijn stemmen ook die woorden, zinnen, ritme, poŽzie, wijsheid en de muziek van een tedere trance voor u opvoeren.  Hij herdoopt de ernstige gallerie de peperbusse in een rariteitenkabinet van dingen en reflectiers die niet besdtaan en toch aanwzezig zijn.  Heel even bekijkt hij van heel dichtbij fragmenten van een vrouwenlijf, dat wil zeggen: glooiingen of plooien die sugggereren, en een tepel die wijs geworden is en het groene en verleidelijke licht van de peperbusse trotseert."

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (Oostende - mei 2002)

"De sculpturen van Robert Vollekindt stralen een grote sensibiliteit en een verinnerlijkte impressie uit.  Vollekindt gaf zijn tentoonstelling in Galerie Utopia de naam 'Mijn gemorste illusies', wat enigszins mag aantonen dat zijn ghele creativiteit een onbevangen ondervragen is van zijn identiteit en een discreet weergeven van zijn betrachtingen en ontgoochelingen.  Het gehele oeuvre van de kunstenaar is een beklijvend totoaalspektakel van beeldtaal, woord, tastbaarheid, subtiele aanwezigheden, ontroering."

kunstcriticus a.i.c.a. Hugo Brutin (Arts Antiques Auctions juli/augustus 2003)