"Zijn tot de perfectie behorende exponenten zijn hier in deze tentoonstelling fotografie, assemblages samengesteld uit wrakhout, langs straat of strand gevonden, zwervende stenen of schelpen, wegwerpmaterie waaruit trouwens de wereldberoemde Schwitters zijn kunstwerken creŽerde, maar op andere wijze dan Vollekindt die er grotere meerwaarde aan toevoegt, en de beelden die perfect met natuur en omgeving lijken verbonden te zijn en die ons in contact brengen met een witgrijze,schijnbaar kleurloze materie waarvan het bestanddeel cement is.  Beelden die in weer en wind hebben gestaan, door zon en maan werden gekust.  Regen en koude lieten zachte, huiverende sporen na op de huid van de werken, maar ze zijn er, boordevol geheim en roerloosheid, bijna zoals de monolieten op het legendarische Paaseiland.  Maar de roerloosheid blijkt schijn zodra je beeld na beeld vanuit een ander gezichtspunt bekijkt en aldus telkens een ander beeld op je netvlies verschijnt.  Wat mij betreft: de oeroude korrelige materie, waarover borstel en handen zijn gegeleden, door water aangeraakt als betrof het een zegening, is mij liever en staat me dichterbij dat het zo geroemde, gepolijste en blinkende Carrarisch marmer uit ItaliŽ.  De materie van wit-grijs in dialoog met diversiteit van schaduw en licht, met een gewilde, bewuste soberheid.

Aldus stellen we vast, hoe een kunstenaar uit Vlaanderen, via zijn werk, uitgegroeid is buiten het anakdotische tot het universele, tot een wereldburger, een kosmopolitische kunstenaar die alle grenzen en talen achter zich gelaten heeft, tenzij de universele taal van de kunst.

Een ietwat verstrooide of haastige bezoeker moet zich van ťťn aspect bewust zijn: bij wat Robert Vollekindt als een voltooid geheel naar buiten brengt, ziet je niet wat je ziet; je ziet wat je meent te zien, maar de realiteit toont en leert ons dat er veel meer te zien valt dan bij de eerste oogopslag verondersteld wordt.  Het oeuvre van Vollekindt moet men ont-dekken; onder de eerste laag bevinden er zich meerdere; een foto is niet de oorspronkelijke, niet de weergave van het oer-beeld."

Mark Braet

(Alveringem 22 juni 2002)