"In mijn beelden ken ik geen symmetrie.  Maar kijk eens wat Robert met de witte wuivende haren er van maakt.  Hij komt met zijn alziende lenzen het vel van mijn grote stenen aftasten en zelfs in de donkere holtes naar binnen loeren, op zoek naar de diepe sporen van de puntbeitel.  Heel scherp maakt hij de al lang uitgestorven hamerslagen weer zichtbaar (haast hoorbaar).  De lichtmeester herontdekt details, die de beeldhouwer al lang vergeten was.  Hij splitst ze open en vermenigvuldigt wonderbaarlijk de knobbels en spelonken, hij spiegelt en weerkaatst ze telkens viervoudig.  Ik zou durven zeggen, uit details van mijn chaotische stenen, laat hij zeer zinnelijke geheime organen ontstaan.  Zoals God in de scheppingsmythe, verwekt de kunstenaar nieuw leven, uit de ribbenkast van mijn beelden."

Willem Vermandere